Remembering Manjunath Shanmugam..

It has been 4 years since Manjunath Shanmugam laid down his life for standing by his principles of honesty   and integrity.  Today some of us in campus went on a candle light march in memory of Manjunath and took the pledge to uphold the values he stood for and gave his life for – honesty and integrity.

Manjunath’s IIM-L batchmate Akhil spoke briefly about his friend – a normal ordinary guy like us who stood for values. Manjunath gave his life for something that most of us (almost all of us) would consider very petty. He wanted to stop adulteration ring that was adulterating diesel with kerosene. As a Sales officer that was his job. To ensure quality fuel is supplied to consumers at the petrol bunks. Most of us would have considered adulteration a minor deviation. Definitely so if we know the consequences of taking on the powerful mafia. But for Manjunath nothing was more precious than his values, not even his life. He would have surely known that his life would be in danger but still he had the courage and conviction to stand by his principles. And that made this ordinary guy extraordinary.

As we were walking down with the candle light I was asking one question. Would India ever be a corruption free nation? Only this week Transparency International ranked India 84th of 180 countries in its corruption index. Today corruption has become almost institutionalized. We have become so inure to it that we don’t get angry when we see it. We don’t mind paying bribes for ‘convienience’.  We get excited when we see our heroes take on corrupt establishment in movies but seldom carry that feeling outside the movie halls. Movies like Ramana and Indian are huge box office hits. But, that our sitting ministers are charged with thousands of crores worth of corruption does not bother us. That our state is held to ransom by three brothers does not enrage us.

This weeks Outlook had this article on how we as a nation is getting used to corruption. http://www.outlookindia.com/article.aspx?262842

Putting a conservative figure pf Rs. 73 lakh crore  on the total scam money since 1992, i.e., Rs. 730000000000oo, it states,

“Had Madhu Koda been a chief minister even 25 years back and a Rs 4,000-crore mining scam had been exposed, the entire nation would have been outraged. There would have been rallies in the streets baying for his blood, Parliament would have been up in a storm. And for the guilty, the stigma would have been such they would never live it down. But we are in post-liberalised India now, and the Koda scam will hardly make it a week on the front pages. After all, what’s so novel about it, yet another politician and his chosen few cronies laughing all the way to the Swiss banks while he pillages the state’s precious natural resources on the side?  It seems as if the nation now lives from scam to scam, and is cynical enough to know that always the big fish will slip through the net.”

I come back to my question. Can India ever be a corruption free nation? Is there a way forward. Or is it only a free fall from here on.

Jayaprakash Narayan of the Lok Satta Party gives an answer:

“Water at 99 degree Celsius is hot but it has no energy. Add a degree, it starts boiling, develops steam and gains tremendous energy. Just like that, those against corruption need to keep up the struggle. You never know when those few extra degrees may come. After all, the Berlin Wall still came down without a single shot being fired, didn’t it?”

Manjunath was one such individual who made a difference.

I am not sure if a country can ever become corruption free. But I am sure an individual can. You and I can decide to be honest and act with integrity.  If an individual can lay down his life for values, we sure can take some ‘inconvienience’ by sticking to our values of honesty and integrity. Manjunath’s courage and conviction should be an inspiration for us in that journey.

நமக்கு நாமே!!

அண்மையில் அறிவிக்கப்பட்ட தமிழ்நாடு மாநில அரசு திரைப்பட விருதுகளில் பல விருதுகள் கலைஞரின் திரைப்படமான ‘உளியின் ஓசை’க்கு அளிக்கப்பட்டது. இதற்கு முன் அண்ணாவின் நுற்றாண்டு விழா முன்னிட்டு தி.மு.க.  சில விருதுகளை நிறுவித்து தனக்கும் தன்னை சார்தொருக்குமே  கொடுதுக்க்கொண்டது. கலைஞர் ‘அண்ணா விருது’ என்று ஒன்றை நிறுவி தனக்கே கொடுத்துக்கொண்டார்!! இதை விமர்சித்து சிலர் இது கலைஞரின் புதிய ‘நமக்கு நாமே’ திட்டம் என்றனர்.

ஆனால் இது ஒன்றும் இவர்க்கு புதியதல்ல என்பது போல் பேசுகிறார் கவிஞர் கண்ணதாசன், தனது வனவாசத்தில்.

வனவாசம் கவிஞரின் சுயசரிதையின் முதல் பகுதி, அவரது அரசியல் பயணம் பற்றியது. இதில் 47 ஆம்  அத்தியாயம் ‘கணையாழியும் கசப்பும்’. இதில் தி.மு.க. சென்னை மாநகராட்சி தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பின் கடற்கரையில் நடந்த வெற்றி விழா பற்றி கூறுகிறார்.

“…வருணனைகளோடு ஒரு விஷயத்தை (அண்ணா) சொல்ல ஆரம்பித்தார். “நான் என் மனைவிக்கு நகை வாங்கக்கூட கடைக்குச் சென்றதில்லை. எனக்கென்றுகூட நான் நகைக்கடை ஏறியதில்லை. இன்று மதியம் வேகாத வெயில்லில் ஊரெங்கும் அலைந்து கடையெங்கும் தேடி வாங்கி வந்தேன் ஒரு கணையாழி; அந்தக் கணையாழியை இந்த வெற்றியை ஈட்டித்தந்த என் தம்பி கருணாநிதிக்கு அணிவிக்கிறேன்.” கூட்டத்தில் பெருத்த கையொலி. ‘கருணாநிதி வாழ்க!’ என்ற முழக்கம். அவன் (கண்ணதாசன் தன்னை அவன் என்றே சுயசரிதையில் குறிப்பிடுகிறார்) கூனிக் குறுகினான். பயன் கருத்த உழைப்பு, அரசியலில் எப்படி அலட்சியமாக ஒதுக்கப்படும் என்பதை அப்போதுதான் அவன் கண்டான். ..
……அவன் நேரே அவரிடம் போனான். “என்ன அண்ணா! இப்படிச் சதி செய்துவிட்டீர்கள்?” என்று நேருக்கு நேரே கேட்டான்.
“அட நீயும் ஒரு மோதிரம் வாங்கிக்கொடு. அடுத்த கூடத்தில் போட்டுவிடுகிறேன்” என்றார்.
“அப்படித்தான் கருணாநிதியும் வாங்கிக் கொடுத்தாரா?” என்று அவன் கேட்டான்.
“அட சும்மா இரு. அடுத்த தேர்தல் வரட்டும் பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என்றார்.”

(வனவாசம், பக்கம் 283 , 284. )

இதில் எவ்வளவு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஆனால் ஆங்கிலத்தில் ‘History  repeats  itself!’ என்று கூறுவர். அது தான் நினைவிக்கு வருகிறது!கவுண்டமணி டயலாக் ஒன்னும் நினைவிக்கு வருது!!”அரசியில இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா!!”

What really matters?

“What really matters?” asked a friend of mine to our group of friends recently. Here’s my take on it.

Philosophically or in a true sense the answer according to me is “Nothing really matters”.I think of myself on the verge of my death and ask this qn “What really matters?” and the answer I finally get is “Nothing really matters”. And for all the facade of certainty that I put up, the fact is life is uncertain and I can very well die before I even finish this post . So if I were to live every minute as my last minute, then answer is ‘Nothing really matters’ ever.

But I would not be able to do that. Because the life is uncertain I may still live even after I finish this post. But if I keep thinking of death every next instant then I would become insane. So I have to live with this facade of certainty or realise “Nothing really matters” and live like Ramana Maharishi.

So, since I am not Ramana now and I have to go on with my existence, What really matters?

To me what really matters is my integrity. By integrity I mean whether I am true to myself and I am free of any conflicts in mind. The conflict can be a small one as some disagreement I had with my Prof last week and want to let him know about my disagreement, or, it can be my behavior with someone which I regretted and want to convey my regrets about, or, it can be my fear that I may die and I need to take an insurance before it so that my parents will be financially secure in case that happens or it can be some job that I had to push myself to go to every morning..the conflict can be anything..If once aware of these conflicts I have taken steps to address them then I have retained my integrity or ‘mental peace’ as my friend K may like to call it.

However, sometimes it may happen that due to some circumstances I may have to live with that conflict. That cannot be avoided because we are social and emotional beings and no man/woman is an island. But as long as I am aware I have a conflict and take some steps to reduce the conflict given my constraint it is fine. But in the end if it turns out I need to compromise because of the constraint its fine too; then it means for me the constraint is more ‘important’ , so my integrity is intact again. So the essential thing is to be conscious of the choices I make at every point in my life and living it with integrity.

But am I living my life with integrity? Though I have realized the need for it and have been trying on and off to do so the answer would be No. But I hope to do so more in the future and go to sleep with less conflicts in my mind.

P.S.: My belief is that there is no life after death. But I were to believe in life in death, then ‘Nothing really matters’ may not not hold true.

கந்தசாமி – போதும் சாமி!!

ஒரு பிடி சிவாஜி, ஒரு பிடி ரமணா என எடுத்துக்கொண்டு பிள்ளையாரின் தம்பியை பிடிக்க கிளம்பியிருக்கிறார் சுசி கணேசன்..ஆனால் பழமொழிக்கேர்ப்ப அவர் பிடித்து என்னவோ ஒரு குரங்கை!!

விரும்பிகிறேன், 5 ஸ்டார், திருட்டு பயலே போன்ற நேர்த்தியான படங்களை படைத்த அதே சுசி கணேசன் தான் இந்த படத்தை இயக்கினார் என்ற கேள்வி ஒரு புறம் என்றால், படத்தில் விக்ரம் என்ற நடிகனை எங்கு தேடினாலும் கிடைக்கவில்லை!பணத்தை வாரி இரைக்கும் தாணு போன்ற தயாரிப்பாளர் கிடைத்தவுடன் கதை, திரைக்கதை எல்லாம் என்னத்துக்கு என்று இருந்து விட்டனர் போலும்!

பாடல்கள் வேகமாக இருந்தாலும், சில பாடல்கள் கேட்க/பார்க்க சகிக்கவில்லை..உ.தா. மியாவ் மியாவ் பாடல், கிளைமாக்ஸ் பாடல்!! படத்தின் ஒரே ஆறுதல் விக்ரமின் கூல் லுக்சும், ஷ்ரியாவின் ஹேர் ஸ்டைலும்.

தனது மற்ற படங்களை போலவே ஒரு நல்ல சமுதாய சிந்தனையை கூற கிளம்பிய சுசி கணேசனை தடம் மாற்றியது என்ன என்ற கேள்வியே படம் பார்த்து திரும்பிய என்னிடம் இருந்தது!!

பி. கு : இந்த பதிவு தன்னை படத்திற்கு கூப்பிடவில்லை என்று கோபமாய் இருக்கும் ஒரு நண்பரின் கோபத்தை தணிக்கவும்,  படிப்பர்வகளுக்கு படத்தை பற்றிய ஒரு எச்சரிக்கையை இருக்கட்டும் என்ற நல்ல எண்ணத்தில் பதிந்தது

D.K. Pattammal – A Tribute

http://www.hindu.com/2009/07/17/stories/2009071752580900.htm